خروج سالانه ۱۸۰هزار ایرانی تحصیلکرده از کشور
(همشهری)
کسی که توی سالهای دور از خانه، بهترین دوستم بود می خواد بره فرنگ واسه ادامه تحصیل.
یکی از همکارام تا فهمید گفت عجب شانسی آورده!!
بهش گفتم اصلا بحث شانس نیست . کسی که اینقدر تواناست حقش بیشتر از اینهاست.
فکر می کنم با توجه به قابلیتهایی که من ازش سراغ دارم ، پذیرشش از طرف اون دانشگاه
یک امر بدیهی و معمولیه و اگر هم شانسی باشه نصیب اون دانشگاه شده ، نه دوست من!!!
اما با تمام خوشحالی یه بغضی ته گلوم مونده . یه بغضی که میگه دوستت داره میره .........
میره چون اینجا کاری که در حدش باشه نیست!
میره چون اینجا در ازای ادامه تحصیل برای دکترا به کسی حقوق نمیدن!
میره چون اینجا زندگی کردن بدون داشتن خونه خیلی سخته!
میره چون اینجا واسه یه مراسم عروسی ساده باید میلیونها تومان پول خرج کرد!!
میره چون اینجا ارزش آدمها به میزان داناییشون نیست!
میره چون لیاقتش بهترینهاست....
و من متاسفم برای کسانی که به راحتی دارن این سرمایه هارو از دست میدن............
